Forum > Ζωοτόκα

Οι Ξιφοφόροι

(1/4) > >>

bokostas:
               
                                                            (Xiphophorus helleri, swordtails)
             

Κάθε ενυδρειόφιλος έχει ένα τουλάχιστον αγαπημένο ψάρι, που για τους δικούς του λόγους, το προτιμάει. 'Ετσι κι εγώ αγαπάω, μάλλον λατρεύω τους ξιφοφόρους. Ήταν τα πρώτα ψάρια που αγόρασα, όταν μαθητής ακόμα το 1980 κόλλησα το πρώτο μου ενυδρείο και μέχρι σήμερα, δε διανοήθηκα ποτέ να τους αποχωριστώ. Και δεν είμαι μόνον εγώ, οι ξιφοφόροι ανήκουν στα πιο δημοφιλή ψάρια των κατόχων κοινωνικών ενυδρείων σε όλο τον κόσμο και φυσικά και στη χώρα μας. Κατάγονται από την Κεντρική Αμερική και ζουν σε ρηχά ποτάμια της Μπελίζ, Ονδούρας, Γουατεμάλας, και ιδιαίτερα του Μεξικό. Τα πρώτα ψάρια που ήρθαν στην διεθνή αγορά είχαν χρώμα ασημί με πράσινες γραμμές και ανταύγειες, αργότερα όμως βρέθηκαν και άλλες παραλλαγές του είδους με κόκκινο & πορτοκαλί χρώμα. Στη φύση ο πιο κοινός είναι ο πράσινος ξιφοφόρος (green swordtail). Η διάρκεια ζωής του κυμαίνεται μεταξύ 3 και 5 χρόνια, ανάλογα τις συνθήκες που ζει. Θα τους βρείτε σε κάθε πετσόπ, συνήθως βέβαια από επιλεκτικές αναπαραγωγές που γίνονται εδώ και χρόνια, με στόχο τα έντονα χρώματα και τα  εντυπωσιακά πτερύγια. Κοινό χαρακτηριστικό όμως (σχεδόν) όλων είναι η προέκταση του ουραίου πτερυγίου των αρσενικών που μοιάζει με ξίφος και που έχει δώσει το όνομα στο είδος, παγκοσμίως. Η κοινή ονομασία διεθνώς είναι Swordtail. Τα θηλυκά είναι λίγο μεγαλύτερα από τα αρσενικά, χωρίς να υπολογίζουμε το μήκος του ξίφους.
          Οι πιο συνηθισμένες ποικιλίες σήμερα είναι οι κοινοί πορτοκαλί, οι έντονα πορτοκαλο-κόκκινοι (red), οι πορτοκαλο-κόκκινοι με μαύρη ουρά και ραχιαίο πτερύγιο (red wag), οι πράσινοι, οι pineapple, οι tuxedo, οι neon, οι μαύροι, οι με μεγάλο ραχιαίο (hifin), οι πορτοκαλόασπροι (koi), οι με διπλή ουρά (lyretail) και άλλες.

            red                                    neon                                  red-wag                                   pineapple


             tuxedo                                red-lyretail                             black                                   redwag-hifin

Και οι 8 φωτογραφίες είναι από το: www.aquaticstoyourdoor.co.uk

Συνθήκες διατήρησης.
O ξιφοφόρος ανήκει στην οικογένεια Poeciliidae. Αυτή η οικογένεια περιλαμβάνει και τα Xiphophorus maculatus (τα γνωστά πλάτυ) και τα Xiphophorus variatus. Δεν πρέπει όμως ποτέ να τους διατηρούμε μαζί με πλάτυ, γιατί είναι πολύ πιθανό να υβριδίσουν. Είναι αρκετά ανθεκτικό ψάρι και συστήνεται για αρχάριους που έχουν τα ανάλογα σε μέγεθος ενυδρεία, μια που ο αρσενικός ξεπερνάει άνετα τα 10 εκατοστά μήκους (χωρίς το ξίφος) και η θηλυκιά μπορεί να φτάσει και τα 14. Καλό θα είναι λοιπόν το ενυδρείο τους να έχει μήκος 80-100 εκατοστά και τουλάχιστον 100-120 λίτρα και να είναι σκεπασμένο, γιατί συνηθίζουν να πηδούν έξω. Θέλουν αλκαλικό νερό, με pH από 7,2 έως 8, γενική σκληρότητα (GH) από 10 έως 20 dGh και θερμοκρασία 20 με 27 βαθμούς Κελσίου, με ιδανική τους 24 με 25. Κολυμπούν σε όλο το μήκος και το ύψος του ενυδρείου, το οποίο τους αρέσει να είναι ψηλό, φυτεμένο αλλά και να έχει αρκετό ανοιχτό χώρο για κολύμβηση. Στους φυσικούς τους βιότοπους έχουν μια ιεραρχική δομή στην συμβίωσή τους. Το πιο δυνατό αρσενικό προστατεύει την περιοχή που έχει επιλέξει και διώχνει τα άλλα αρσενικά και κάτι ανάλογο γίνεται και στο ενυδρείο, συχνά γίνονται επιθετικά μεταξύ τους και ακολουθούν καυγάδες και τραυματισμοί. Για να το αποφύγουμε, βάζουμε ένα μόνο αρσενικό με περισσότερες θηλυκές, ή αν το ενυδρείο μας είναι μεγάλο, τουλάχιστον 3-4 αρσενικά μαζί με τα ανάλογα χαρέμια τους, για να μην επικεντρώνεται η επιθετικότητά τους σε έναν μόνο αντίπαλο. Είναι όμως αδιάφορα για τα υπόλοιπα ψάρια και αυτό τα κάνει κατάλληλα για κοινωνικά ενυδρεία.


          photo by: Tom Bailey                                 photo by: Tom Bailey                                photo by: Tom Bailey

           photo by: Tom Bailey                          photo from: platy-plus.com                      photo from: platy-plus.com

Διατροφή.
Τρώνε χωρίς πρόβλημα ζωντανές και κατεψυγμένες τροφές, καθώς και τροφές σε φυλλαράκι, σε κόκους ή αποξηραμένες, αρκεί να έχουν μεγάλο ποσοστό ζωικής ύλης. Παράλληλα σαν παμφάγα που είναι, χρειάζονται και πρασινάδα, γι' αυτό πρέπει να τους δίνουμε σπιρουλίνα και τροφές με μεγάλη περιεκτικότητα σε φυτικές ουσίες, αλλά και λαχανικά, όπως αρακά, μαρούλι ή σπανάκι (αφού προηγηθεί καλό πλύσιμο και λίγο βράσιμο σε σκέτο νερό). Πάντως δεν θα πουν όχι σε οποιαδήποτε τροφή. Συχνά ταΐζω τους δικούς μου αρτέμια και αποξηραμένο σκουλήκι, αλλά εκεί που βλέπω διαφορά στην ανάπτυξη και στα χρώματα, είναι όταν τρώνε ζωντανό γκρίνταλ. Είναι ένα είδος μικρού σκουληκιού που μπορείτε να συντηρείτε σε τάπερ, η σχετική διαδικασία περιγράφεται αναλυτικά εδώ: http://aqua4fun.gr/index.php?topic=203.0  Συχνά υποτιμούμε την αξία της καλής διατροφής, η οποία συμβάλλει τα μέγιστα στην υγεία και την μακροζωία όλων των ψαριών και περιοριζόμαστε στις τυπικές τροφές του εμπορίου, αλλά θα δείτε μεγάλη διαφορά αν ταΐζετε συχνά ζωντανές (ή έστω κατεψυγμένες) και 1-2 φορές την εβδομάδα μουλιάζετε τις τροφές σε βιταμίνες.




Αναπαραγωγή.
Ο διαχωρισμός των 2 φύλων είναι εύκολος, καθώς τα θηλυκά δεν έχουν το χαρακτηριστικό ξίφος, είναι πιο εύσωμα και "χοντρά" και φθάνουν σε μεγαλύτερο μέγεθος. Επίσης τα αρσενικά έχουν τροποποιημένο το πρωκτικό πτερύγιο (γνωστό ως γονοπόδιο) το οποίο χρησιμεύει στην γονιμοποίηση του θηλυκού. Στους ξιφοφόρους (όπως και σε άλλα ζωοτόκα) έχει εμφανιστεί το ιδίωμα της αλλαγής φύλου από θηλυκό σε αρσενικό. Ετσι το πρωκτικό πτερύγιο μιας ξιφοφορίνας μετά από μερικές γέννες μπορεί να μετατραπεί σε γονοπόδιο, αλλά τα ψάρια αυτά είναι ανίκανα να γονιμοποιήσουν.

Αναπτύσσουν επίσης και το χαρακτηριστικό ξίφος στην ουρά. Η γονιμοποίηση γίνεται με τον κλασσικό τρόπο των ζωοτόκων, με το γονοπόδιο, και το επιπλέον σπέρμα που δεν χρησιμοποιείται από το θηλυκό, αποθηκεύεται για να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντική γέννα. Το θηλυκό μετά από διάστημα 4 περίπου εβδομάδων γεννάει ζωντανά μικρά ψαράκια τα οποία μπορούν άμεσα να κολυμπούν και σε λίγη ώρα να τραφούν. Αν δεν βρουν πυκνά φυτά να κρυφτούν, το πιθανότερο είναι ότι θα γίνουν τροφή των άλλων ψαριών και των γονέων τους. Ενα θηλυκό μπορεί να γεννήσει περίπου μία φορά κάθε μήνα. Οταν είναι έγκυος, η κοιλιά της διογκώνεται και συχνά, λίγο πριν την γέννα κρύβεται στα φυτά. Μπορεί να γεννήσει από 20 έως 100+ μικρά, τα οποία είναι έτοιμα να δεχτούν τροφή, αρτέμια, έτοιμες τροφές σε σκόνη για νεογέννητα ή και τριμμένο φυλλαράκι.



photo from: www.liveaquaria.com                                 photo by: J. deLange                        photo from: ikincielsatis.org

photo by: J. deLange                                                                       photo by: JP Jacquet



http://www.youtube.com/watch?v=zxSUO6TY3Oo     http://www.youtube.com/watch?v=Ivo6YJZC5F0

Belafode:
Για άλλη μια φορά άψογος Κώστα...  :)

giannisaek:
Μπράβο Κώστα πολύ καλή παρουσίαση.

Franx:
Μπράβο Κώστα  :D

HLIASKR:
Οταν ειδα το θεμα ηξερα ποιος θα μπορουσε να ειχε κανει αυτη την παρουσιαση και τελικα επεσα μεσα πολυ καλη δουλεια!

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση