Forum > Κιχλίδες Αμερικής

Pterophyllum Scalare (σκαλάρι)

(1/2) > >>

casper:

Επιστημονικό όνομα: Pterophyllum Scalare
Κοινό όνομα: Angelfish, σκαλάρι ή αγγελόψαρο
Οικογένεια: Cichlidae
Υποοικογένεια: Cichlasomatinae
Τάξη: Perciformes
Κατηγορία: Actinopterygii
Καταγωγή: Αμαζόνιος - Νότια Αμερική
Συνθήκες: Ζει σε μαλακά & όξινα νερά, με ρΗ κάτω του 7 και GH όχι πάνω από 10. Χρειάζεται πολύ χώρο λόγω του μεγέθους του καθώς και ιδιαίτερα ψηλό ενυδρείο. Κατάλληλη θερμοκρασία από 25 έως 29ο C.
Διατροφή: Στο ενυδρείο τρέφεται και με ζωντανό, αποξηραμένο ή κατεψυγμένο σκουλήκι, φλέικς, πέλετς αλλά και διάφορες άλλες τροφές.
Διαχωρισμός φύλων: Δεν υπάρχουν εμφανή και σαφή εξωτερικά γνωρίσματα ανάμεσα σε αρσενικό και θηλυκό και ο διαχωρισμός τους είναι σχετικά δύσκολος.
Αναπαραγωγή: Ωοτόκο είδος, με ιδιαίτερες απαιτήσεις στο περιβάλλον και στη χημεία του νερού, για πετυχημένη αναπαραγωγή (όξινο και αρκετά μαλακό νερό).
Συμπεριφορά & συμβατότητα: Σαν κιχλίδες που είναι τα σκαλάρια έχουν τη σχετική επιθετικότητα του είδους λόγω της κυριαρχικότητάς τους στο χώρο. Ετσι δεν μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά με όλα τα ψάρια και κυρίως με είδη πολύ μικρότερά τους σε μέγεθος. Ειδικά με τα Νέον δεν θα πρέπει να μπαίνουν ποτέ μαζί, γιατί αυτά αποτελούν μέρος της διατροφής τους.

Περιγραφή και προσωπικές εμπειρίες

Λόγω της μεγάλης ποικιλίας στα χρώματα, του περίεργου σχήματος, της ομορφιάς τους, αλλά και της συμπεριφοράς τους, τα σκαλάρια είναι από τα πιο αγαπητά και δημοφιλή ψάρια στο χόμπι μας. Εάν δώσουμε τη προσοχή που πρέπει στη επιλογή των ψαριών αλλά και στη σωστή φροντίδα τους, θα τα έχουμε στο ενυδρείο μας υγιή και θα είναι μαζί μας για πολλά χρόνια - η διάρκεια ζωής τους μπορεί να περάσει και τα 12 χρόνια. Τα σκαλάρια που θα πάρουμε για το ενυδρείο μας, πρέπει να έχουν ίσια πτερύγια χωρίς να είναι φαγωμένα, να μην έχουν εξογκώματα ή άλλα σημάδια στο σώμα και να δείχνουν κινητικά και υγιή. Μία καλή ένδειξη υγείας, είναι και η μεγάλη τους όρεξη κατά την ώρα του ταΐσματος.

Τα σκαλάρια ζουν στα ποτάμια του Αμαζονίου της Νότιας Αμερικής, σε νερά όξινα και μαλακά. Στο ενυδρείο πρέπει να τα διατηρούμε σε νερό που θα έχει ρΗ από 6,0 ως 7,0 με σκληρότητα 3 ως 10 και θερμοκρασία 25 με 29 βαθμούς Κελσίου. Για την αναπαραγωγή τους είναι απαραίτητο το νερό να έχει χαμηλό ρΗ (γύρω στο 6,5) και αρκετά χαμηλές σκληρότητες, για να μπορεί να διαπερνά το σπέρμα του αρσενικού τον εξωτερικό φλοιό του αυγού και να το γονιμοποιεί. Αποφεύγεται να διατηρείτε σκαλάρια σε αλκαλικό περιβάλλον (παρ' όλο που πολλάκις αναφέρεται και αυτό) γιατί έτσι γίνονται πιο ευάλωτα σε βακτηριδιακές ασθένειες και άλλου είδους προσβολές, ενώ επηρεάζεται αρνητικά και η συμπεριφορά τους, με τελικό αποτέλεσμα να ζουν λιγότερο. Πάντα θα πρέπει να προσφέρουμε στα ψάρια που φροντίζουμε, αυτό που πραγματικά χρειάζονται και όχι απλώς αυτό που εμείς μπορούμε...

Εχουν σχήμα δίσκου με ρομβοειδές σώμα συμπιεσμένο στα πλευρά, μακριά εντυπωσιακά πτερύγια που προσθέτουν αρκετά στο ύψος τους, το οποίο και είναι μεγαλύτερο από το μήκος τους. Αυτό καθιστά αναγκαίο το ενυδρείο που θα φιλοξενήσει ενήλικα σκαλάρια, να έχει οπωσδήποτε πάνω από 50 cm καθαρό ύψος νερού. Το ουραίο πτερύγιο έχει σχήμα τριγωνικό και σε κάποιες ποικιλίες το μήκος του είναι αρκετά μεγάλο. Το μέγεθος του σώματος μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 16 cm ενώ το ύψος τους μέχρι και 20 cm.

Το σκαλάρι συναντάται σε αρκετές χρωματικές ποικιλίες. Μερικές από αυτές είναι:
•   ΑΣΗΜΕΝΙΟ: Είναι και το σύνηθες χρώμα. Το σώμα είναι άσπρο-ασημί με τέσσερις κάθετες ρίγες.
•   ΖΕΒΡΑ: Παρόμοιο με το ασημένιο αλλά με περισσότερες μαύρες ρίγες.
•   ΜΑΥΡΟ: Καθαρό έντονο μαύρο χρώμα.
•   MARBLE (μάρμαρο): Συνδυασμός μαύρου με ασημί, στη μορφή του μαρμάρου. Πολλές φορές μπροστά από το ραχιαίο πτερύγιο συναντάται άσπρο ή χρυσαφί/πορτοκαλί χρώμα.
•   ΧΡΥΣΟΚΙΤΡΙΝΑ: Χρώμα άσπρο με έντονο χρυσοκίτρινο, συνήθως πάνω και γύρω από το κεφάλι, χωρίς κανένα άλλο σημάδι στο σώμα.
Φυσικά θα βρείτε και διάφορους συνδυασμούς όλων αυτών, αποτέλεσμα των πολλών διασταυρώσεων και αναπαραγωγών που έχουν γίνει.



Τρεις ενδεικτικές χρωματικές ποικιλίες σκαλαριών: Μαύρα, Χρυσοκίτρινα και Marble


Λόγω του νέου περιβάλλοντος και της αλλαγής των συνθηκών νερού, τα σκαλάρια που θα βάλουμε στο ενυδρείο μας μπορεί να τρομάξουν και το πρώτο καιρό να κρύβονται ανάμεσα στα φυτά ή σε άλλες σκοτεινές γωνιές. Στη πρώτη μου επαφή με αυτά τα υπέροχα ψάρια, είχα ανησυχήσει ιδιαίτερα. Ενώ στο μαγαζί από όπου τα πήρα φαίνονταν ζωηρά και κινητικά, στο ενυδρείο μου για δυο τρεις μέρες ήταν συνεχώς κρυμμένα. Αρχίζοντας όμως να προσαρμόζονται, έκαναν δειλά-δειλά τις εμφανίσεις τους, ώσπου μετά από μερικές μέρες μπορούσα πια να τα απολαμβάνω να κολυμπούν μεγαλόπρεπα σε όλο το ενυδρείο. Και όταν τελικά προσαρμοστούν απόλυτα και οι συνθήκες που ζουν είναι οι σωστές, θα γίνουν ιδιαίτερα φιλικά με τον άνθρωπο που τα φροντίζει, μέχρι που σιγά-σιγά μαθαίνουν να τρώνε ακόμη και από το χέρι του. Κολυμπούν κυρίως στο μεσαίο στρώμα του ενυδρείου και λόγω της σωματικής τους διάπλασης να προτιμάτε έναν διάκοσμο από φυτά με στενόμακρα φύλλα. Ομως και φυτά με πλατιά σκληρά φύλλα (πχ ανούμπιες) είναι επίσης απαραίτητα για την περίπτωση της αναπαραγωγής τους και την εναπόθεση των αυγών. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι είναι σχετικά αδιάφορα με τα υπόλοιπα ψάρια (εκτός από την εποχή που γεννούν), αλλά πολλές φορές τα είδα αρκετά επιθετικά στα νέα σκαλάρια που μπήκαν στο ενυδρείο μετά από αυτά, σε μια προσπάθεια να τα απομονώσουν. Βέβαια τις περισσότερες φορές η ένταση κοπάζει μετά από μερικές ημέρες και τελικά ζουν μαζί αρμονικά. Κάτι άλλο που πρέπει να προσέξουμε είναι ότι δεν θα πρέπει να συνδυάζονται με Νέον ή άλλα μικρόσωμα tetra γιατί είναι το πιο πιθανό αυτά κάποια στιγμή να καταλήξουν γεύμα για τα σκαλάρια (στη φύση αποτελούν μέρος της διατροφής τους). Δεν θα πρέπει ποτέ να διατηρείτε ένα σκαλάρι μόνο του γιατί είναι ψάρια που πρέπει να ζουν είτε σε κοπάδια πολλών ατόμων (άρα σε αρκετά μεγάλο ενυδρείο), είτε ανά συμβατά ζευγάρια.

Ενα ζευγάρι από ενήλικα σκαλάρια, χρειάζεται ένα ενυδρείο τουλάχιστο 120 λίτρων, με 50 cm καθαρό ύψος νερού. Εάν όμως σε περίπτωση αναπαραγωγής τους θέλουμε να παραμείνει επί μακρόν ο γόνος μαζί με τους γονείς, τότε είναι απαραίτητο ένα ενυδρείο τουλάχιστο 200 λίτρων ή και περισσότερο. Τα σκαλάρια είναι ευαίσθητα στη κακή ποιότητα νερού, οπότε η πολύ καλή φίλτρανση αλλά και οι τακτικές και συχνές αλλαγές νερού, είναι αναγκαίες και απαραίτητες. Προτιμούν σχετικά χαμηλό φωτισμό και χαμηλή ροή νερού, ενώ φυσικά το ενυδρείο τους θα πρέπει να είναι επαρκώς φυτεμένο και να έχουμε προσθέσει αρκετές ρίζες και ξύλα. Επίσης ενδύκνειται και η χρήση τύρφης σε ενυδρεία με σκαλάρια.

Ο διαχωρισμός του φύλου στα σκαλάρια δεν είναι ιδιαίτερα εύκολος και ίσως μπορέσουμε να τα ξεχωρίσουμε μόνο μετά την ενηλικίωση (~9 μήνες) όπου φαίνεται πιο καθαρά το κεφάλι στο αρσενικό σκαλάρι να είναι λίγο πιο στρογγυλεμένο και να έχει ένα ανεπαίσθητο εξόγκωμα. Ομως, ο πιο σίγουρος τρόπος διαχωρισμού γίνεται την εποχή που ετοιμάζονται για το ζευγάρωμα, όταν είναι πιο εμφανή πλέον τα αναπαραγωγικά τους όργανα, ξεχωρίζοντας λίγο περισσότερο του θηλυκού που είναι σαφώς μεγαλύτερο από του αρσενικού.

Το καλό με τα αγγελόψαρα είναι ότι δεν θα μας δυσκολέψουν στη διατροφή τους γιατί τρώνε σχεδόν τα πάντα. Η ανάπτυξή τους θα είναι εντυπωσιακά πιο γρήγορη και πιο σωστή, αν στο διαιτολόγιό τους υπάρχει μεγάλη ποικιλία τροφών. Παρά το ότι μπορεί να επιβιώσουν μόνο με φλέικς για παράδειγμα, δεν πρέπει να ταΐζονται για μεγάλο διάστημα μόνο με την ίδια τροφή, όπως άλλωστε και τα περισσότερα είδη. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση στην αρχή της πολυετούς "συμβίωσής" μου με αυτά τα ψάρια, όταν είδα κάποια στιγμή ότι τα αδέλφια δύο σκαλαριών που μου είχε δώσει ένας φίλος χομπίστας ο οποίος φρόντιζε να έχει η διατροφή τους μεγάλη ποικιλία τροφών, ότι αυτά είχαν πολύ μεγαλύτερο μέγεθος και πιο ζωντανά χρώματα από τα δικά μου, παρά το ότι είχαν ίδια ακριβώς ηλικία... Ετσι ανακάλυψα το λάθος που έκανα ταΐζοντάς τα μόνο με ένα είδος τροφής. Οταν πια προσάρμοσα το διαιτολόγιό τους έτσι όπως πρέπει, η ανάπτυξή τους ήταν εντυπωσιακή πλέον. Είναι γενικά λιχούδικα ψάρια, και τρώνε με πολύ μεγάλη όρεξη (πράγμα που είναι και ένδειξη καλής υγείας) οτιδήποτε είδος τροφής και να βάλω στο ενυδρείο. Μου έδειξαν όμως πολύ έκδηλα τη προτίμησή τους στη ζωντανή και κατεψυγμένη τροφή (ενήλικη αρτέμια, Blood worms κλπ) όπου εμφανέστατα την απόλαυσαν πολύ. Αυτή ακριβώς η τροφή συνίσταται και όταν πρόκειται να γίνει προετοιμασία για την αναπαραγωγή τους.

casper:
Αναπαραγωγή

Από την ηλικία των 8 μηνών περίπου, το σκαλάρι ενηλικιώνεται και μπορεί πλέον να αναπαραχθεί. Δυστυχώς η συνύπαρξη ενός θηλυκού και ενός αρσενικού σκαλαριού, δεν είναι απαραίτητο ότι θα καταλήξει σε ζευγάρι και σε γέννα. Θα πρέπει να διαλέξουν το ταίρι τους μόνα τους, το οποίο και συνήθως θα κρατήσουν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Και έχω ζωντανό παράδειγμα γι' αυτό όταν, μετά από αρκετές γέννες δυστυχώς έχασα την μητέρα. Από τότε το αρσενικό σκαλάρι μου δεν ζευγάρωσε ποτέ ξανά, παρά την ύπαρξη κι άλλων θηλυκών στο ενυδρείο... Εάν θέλουμε να διατηρήσουμε ένα συμβατό ζευγάρι, ο καλύτερος τρόπος για να δημιουργηθεί αυτό είναι η συνύπαρξη αρχικά ενός κοπαδιού 6-8 νεαρών ατόμων σε ένα ικανού μεγέθους ενυδρείο, οπότε η επιλογή θα γίνει με φυσικό τρόπο από τα ίδια. Εννοείται όμως ότι θα πρέπει να έχουμε προνοήσει για το τι θα κάνουμε τα υπόλοιπα ψάρια μετά.

Οι αρκετές γέννες που είχα την ευτυχία να έχω από τα σκαλάρια μου, έγιναν σε διάφορα σημεία του ενυδρείου, συνήθως σε πλατιές επιφάνειες: στο κάθετο τζάμι, σε πλατιά φύλλα, ακόμα και στο σωλήνα του φίλτρου. Μία καλή ιδέα είναι να βάλουμε σε κατάλληλο σημείο μια μεγάλη καθαρή πλατιά πέτρα μέσα στο ενυδρείο, πράγμα που μπορεί να τα προσελκύσει για την εναπόθεση των αυγών εκεί, οπότε και θα μας διευκολύνει στη παρακολούθηση της πορείας τους. Παρατήρησα ότι δυο-τρεις μέρες πριν τη γέννα, καθαρίζουν σχολαστικά με το στόμα τους την περιοχή που έχουν επιλέξει να αφήσουν τα αυγά. Έτσι, όταν έβλεπα το ζευγάρι να γυρίζει γύρω από μια περιοχή και να την καθαρίζει, ήξερα ότι η μεγάλη στιγμή πλησιάζει... Συνήθως γεννούν γύρω στα 100 με 200 αυγά, αλλά αυτά μπορεί να είναι και πολύ περισσότερα, όταν έχουμε πιο ώριμα και παραγωγικά ζευγάρια. Θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ τυχερό κάθε φορά που τύχαινε να είμαι παρούσα τη στιγμή που το ζευγάρι μου ετοιμαζόταν για γέννα. Έτσι είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω από την αρχή της όλη αυτήν την υπέροχη διαδικασία. Το θηλυκό περνούσε αρκετές φορές πάνω από την επιφάνεια που είχαν επιλέξει, αφήνοντας κατά ομάδες τα αυγά. Το αρσενικό ερχόταν αμέσως πίσω της, περνούσε με τη σειρά του από πάνω, και τα γονιμοποιούσε "ψεκάζοντάς" τα με το σπέρμα του. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι πολύ σημαντικό να μην υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλη κυκλοφορία στο νερό από το φίλτρο, γιατί μπορεί έτσι να παρασύρεται το σπερματικό υγρό από το ρεύμα του νερού, να μην έρχεται σε επαφή με τα αυγά και έτσι τελικά να μην γονιμοποιηθούν.

Το ζευγάρι θα επαναλάβει αρκετές φορές αυτόν τον "χορό της ζωής", ο οποίος διαρκεί περίπου μια ώρα. Αφού πια τελειώσει αυτή η διαδικασία, το ζευγάρι τριγυρνάει συνεχώς γύρω από την περιοχή με τα αυγά, προσέχοντάς τα και φροντίζοντας για τη καλύτερη κυκλοφορία του νερού ανάμεσά τους, δημιουργώντας μικρά ρεύματα νερού με συνεχή κίνηση των πτερυγίων τους. Αυτά τα τόσο φιλήσυχα μέχρι τώρα ψάρια, ξαφνικά γινόντουσαν ιδιαίτερα επιθετικά με τα υπόλοιπα. Ήταν πράγματι συγκινητικός ο ζήλος στη προσπάθειά τους να διαφυλάξουν τη περιοχή με τα αυγά, κάτι που μάλιστα έκαναν με βάρδιες. Ο ένας γονιός επέβλεπε μένοντας πολύ κοντά στα αυγά, ενώ την ίδια στιγμή ο άλλος κολυμπούσε περιμετρικά σε αρκετά μεγάλη ακτίνα και γινόταν πολύ επιθετικός σε όποια ψάρια επιχειρούσαν να πλησιάσουν, αναγκάζοντάς τα να κινούνται μόνο στην αντίθετη μεριά του ενυδρείου. Μετά από λίγη ώρα τα έβλεπα να αλλάζουν θέσεις και ρόλους. Οσα αυγά δεν είχαν γονιμοποιηθεί, γινόντουσαν άσπρα λόγω της προσβολής τους από μύκητες και οι γονείς τα αφαιρούσαν προσεκτικά (συνήθως τρώγοντάς τα) ώστε να προστατέψουν τα υπόλοιπα. Επίσης μπορεί να παρατηρήσουμε σε αυτή τη φάση να μεταφέρουν τα αυγά και να τα αποθέτουν σε διαφορετικό σημείο.



Δύο διαφορετικές περιπτώσεις από αναπαραγωγές σκαλαριών: Στη πρώτη φωτογραφία τα αυγά έχουν αφεθεί σε φύλλο ανούμπιας, ενώ στη δεύτερη τα απόθεσαν σε κάθετη επιφάνεια, στο πλαϊνό τζάμι του ενυδρείου.

Εάν είναι η πρώτη γέννα του ζεύγους είναι πιθανόν λόγω απειρίας τα ψάρια να φάνε όλα τα αυγά από τις πρώτες ώρες ή μέρες, ενώ έχει παρατηρηθεί να συμβαίνει αυτό και για κάποιο συνεχόμενο αριθμό από γέννες στην αρχή, μέχρι να ωριμάσει πλήρως το νέο ζευγάρι. Αλλη αιτία που μπορεί να συμβεί αυτό είναι η έλλειψη κατάλληλων συνθηκών γενικότερα στο ενυδρείο. Στις πρώτες γέννες στο ενυδρείο μου, όσο καλά και να πρόσεχαν οι γονείς την περιοχή, δεν κατάφεραν να μη χάσουν τα αυγά, μια και αυτά γινόντουσαν "μεζές" από τα υπόλοιπα ψάρια που κατοικούσαν στο ενυδρείο... Θέλοντας να αντιμετωπίσω το πρόβλημα, στην επόμενη γέννα απομάκρυνα άμεσα τα αυγά μετά τη γέννησή τους και τη γονιμοποίηση από τον αρσενικό. Ο καλύτερος τρόπος σε τέτοια περίπτωση, είναι να αφαιρεθεί όλη η επιφάνεια με τα αυγά (αν αυτό είναι εφικτό), να τοποθετηθούν σε ξεχωριστό ενυδρείο και να αφεθούν να εκκολαφθούν εκεί, είτε μαζί με τους γονείς είτε μόνα τους. Ετσι ακριβώς και έκανα, κόβοντας το φύλλο όπου είχαν γεννήσει, αναλαμβάνοντας όμως εγώ το ρόλο των γονιών, μια και λόγω έλλειψης χώρου δεν είχα την δυνατότητα να τους μεταφέρω μαζί.

Το ενυδρείο–μαιευτήριο θα πρέπει να είναι εφοδιασμένο με έναν θερμαντήρα για να κρατά τη θερμοκρασία γύρω στους 27 βαθμούς και το φίλτρο του θα πρέπει να είναι καλυμμένο με ψιλή σήτα για να μη ρουφηχτεί ο γόνος, ενώ οπωσδήποτε θα πρέπει να υπάρχει και αεραντλία για τη καλύτερη οξυγόνωση του νερού. Φυσικά οι παράμετροι του νερού (ρΗ και σκληρότητες) θα πρέπει να είναι ακριβώς ίδιοι με του πρώτου ενυδρείου που γεννήθηκαν. Θα χρειαστεί επίσης και η ανάλογη χρήση ενός μυκητοκτόνου (πχ: methylene blue - μπλε του μεθυλένιου) ώστε να περιοριστεί η πιθανότητα προσβολής από μύκητες.

Κάποια αυγά μπορεί να ξεκολλήσουν από την επιφάνεια και να πέσουν κάτω. Εάν βρίσκονται μαζί και οι γονείς, θα τους δούμε να πιάνουν όσα αυγά ξεκολλάνε και να τα ξαναβάζουν στη θέση τους. Εάν όχι, πρέπει να τα αφήσουμε στο πάτωμα του ενυδρείου, πράγμα που καθιστά απαραίτητο να μην έχουμε στρώσει με χαλίκι το βυθό αλλά να είναι σκέτο το τζάμι. Ετσι, προσπαθούσα κάθε φορά με πολλή προσοχή να αφαιρώ με ένα τσιμπιδάκι τα αυγά που δεν είχαν γονιμοποιηθεί, φροντίζοντας να μην κάνω ζημιά στα υπόλοιπα.

Σε 2 με 3 ημέρες περίπου άρχιζε η εκκόλαψη. Πρώτα φάνηκαν μικρές ουρίτσες να εξέχουν από τα αυγά, τα οποία ξεκολλούσαν και έπεφταν στο πάτωμα του ενυδρείου. Αν είναι μαζί οι γονείς, τους βλέπουμε να αλλάζουν με το στόμα τους αρκετές φορές τη θέση στις λάρβες που είναι πεσμένες κάτω. Βλέπουμε δε ότι οι λάρβες πολλές φορές είναι στην αρχή κολλημένες μεταξύ τους, παρουσιάζοντας μια μορφή μάζας που κινείται. Το ζευγάρι μου στη προκειμένη περίπτωση είχε γεννήσει 100 περίπου αυγά. Από αυτά γονιμοποιήθηκαν και εκκολάφθηκαν επιτυχώς τα 61. Περίπου σε έξι ημέρες, το ενυδρείο γέμισε με τα μωρά, που άρχισαν πια να κολυμπούν ελεύθερα και έμοιαζαν περισσότερο με κόκκο ρυζιού. Σε αυτό το στάδιο είχαν καταναλώσει πλέον το λεκιθικό σάκο από όπου μέχρι τώρα τρέφονταν, οπότε και άρχισα να τα ταΐζω με αρτέμιες τις οποίες έδειχναν να απολαμβάνουν. Μπορούν φυσικά να χρησιμοποιηθούν και άλλες κατάλληλες ειδικές τροφές για τα μωρά. Από αυτό το σημείο είναι ζωτικής σημασίας να ελέγχεται συχνά η ποιότητα νερού, γιατί ο κίνδυνος αύξησης των τιμών αμμωνίας, νιτρωδών και νιτρικών αλάτων είναι μεγάλος, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να γίνονται πολύ συχνές και προσεκτικές αλλαγές, με ίδιες βέβαια παραμέτρους όπως το νερό που μεγαλώνουν. Στις 3 εβδομάδες άρχισαν να παίρνουν το γνωστό στρογγυλεμένο σχήμα του σκαλαριού και στον ένα περίπου μήνα άρχισε σιγά σιγά να εμφανίζεται το χρώμα τους. Συνέχισα να τα ταΐζω με αρτέμιες, μέχρι τους δύο περίπου μήνες, οπότε ξεκίνησα παράλληλα να τους δίνω και νιφάδες τριμμένες με το χέρι. Πρέπει άλλωστε σιγά–σιγά να μάθουν να τρώνε και άλλη τροφή, ώστε να μην αντιμετωπίσουν πρόβλημα όταν μεταφερθούν σε άλλο ενυδρείο, που πιθανόν να υπάρχει άλλο διαιτολόγιο λόγω της ύπαρξης διαφορετικών ειδών. Για να αποφύγω την μεγάλη ιχθυοφόρτιση (άρα και τις προβληματικές συνθήκες) τα περισσότερα από τα μωρά όταν πια άρχισαν να έχουν κάποιο ικανοποιητικό μέγεθος, τα έδωσα σε φίλους χομπίστες που ήταν σε θέση να τα φροντίσουν σωστά.


Εδώ φαίνονται οι πρώτες λάρβες που μόλις έχουν εμφανιστεί στην πλαστική γεννήστρα, στην οποία είχε τοποθετηθεί το φύλλο με τα αυγά του ζευγαριού των σκαλαριών. Στη μεγενθυμένη εικόνα δεξιά μπορείτε να δείτε τα νεογέννητα ψαράκια που μόλις έχουν εκκολαφθεί και προσπαθούν να κρατηθούν επάνω στο φύλλο που είχαν αποθέσει τα αυγά οι γονείς τους. Μόλις τώρα ξεκινάει γι' αυτά το μεγάλο και δύσκολο ταξίδι της ζωής...(φαίνεται και η μητέρα που τα παρακολουθεί απ' έξω).

Εάν αποφασίσουμε να μεταφέρουμε τα μικρά σκαλαράκια σε ήδη κατοικημένο από άλλα ψάρια ενυδρείο, θα πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή ώστε αυτό να γίνει όταν θα έχουν μέγεθος τέτοιο, που να μην γίνουν τροφή από τα υπόλοιπα ψάρια. Οταν σκεφτόμουν τη μεταφορά τα δικών μου μωρών στο άλλο ενυδρείο με τις μελανοταινίες και τα ήδη μεγαλωμένα σκαλάρια, με είχε προβληματίσει πολύ το πώς θα αντιμετωπίζονταν τα μωρά και ειδικά από τα ενήλικα του είδους τους... Γι αυτό και το καθυστερούσα όσο περισσότερο μπορούσα. Οταν έφτασαν σε ηλικία περίπου τριών μηνών, η έλλειψη χώρου πλέον στο μικρό ενυδρείο–μαιευτήριο με ανάγκασε να τολμήσω το μεγάλο βήμα. Παρά τους φόβους μου, ευτυχώς δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα. Τους πήρε μόλις 2-3 ημέρες να εγκλιματιστούν και να αρχίσουν να σουλατσάρουν όλο περηφάνια μπροστά-μπροστά στο τζάμι! Και σήμερα μπορώ με σιγουριά να πω, ότι όλη αυτή η διαδικασία της γέννας αλλά και το μεγάλωμα των μωρών, ήταν η μεγαλύτερη από τις πολλές συγκινήσεις που μου έχει προσφέρει το ενυδρείο μου !!!


Τα μικρά σκαλαράκια κατά τις πρώτες ημέρες της ζωής τους (αριστερά) και δίπλα όπως φαίνονται μετά από 2 μήνες.

Ένα βασικό σημείο προσοχής για όσους θα ασχοληθούν με τη συστηματική αναπαραγωγή των Pterophyllum Scalare, είναι ότι θα πρέπει να αποφεύγουν τη συνεχή δημιουργία νέων ζευγαριών από τις γενιές που βγάζουν. Είναι καλό να μην αναπαράγονται συνεχώς και για μεγάλο χρονικό διάστημα συγγενικά άτομα, για να αποφύγουμε έτσι την εμφάνιση αδύναμων και προβληματικών απογόνων λόγω της συνεχούς αιμομιξίας (δυσμορφίες, νανισμός, ασθενικά άτομα, παραμορφώσεις κλπ). Επίσης, καλό είναι να προσέχουμε τις τυχόν διασταυρώσεις που κάνουμε, ώστε να μην συμβάλλουμε στην ανάπτυξη ακόμα περισσότερων χρωματικών ποικιλιών του είδους.

Τέλος, να επαναλάβουμε εδώ κάτι σημαντικό: όταν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε σε αναπαραγωγή, είναι πολύ βασικό να έχουμε προβλέψει από πριν τι θα γίνουν τα ψαράκια όταν το μέγεθός τους θα αρχίσει να αυξάνεται. Στη περίπτωση που το ενυδρείο που μεγαλώνουν όταν είναι μωρά δεν καλύπτει τις προϋποθέσεις (από πλευράς μεγέθους) και δεν διαθέτουμε μεγαλύτερο ικανό να τα φιλοξενήσει όλα, πρέπει να έχουμε φροντίσει να σιγουρευτούμε ότι υπάρχουν κάποιοι άλλοι που τότε θα μπορούν και θα θέλουν να τα αποκτήσουν. Διαφορετικά θα αντιμετωπίσουμε σοβαρό πρόβλημα χώρου, λόγω της ανάγκης νέου μεγάλου ενυδρείου για να μπορέσουμε να τα κρατήσουμε.


Με καλή φροντίδα, σωστή διατροφή, συμβατούς συγκατοίκους, ανάλογο περιβάλλον και καλές συνθήκες νερού, τα σκαλάρια μας μπορεί να ζήσουν περισσότερο από 12 χρόνια, χαρίζοντάς μας την ομορφιά της παρουσίας τους στο ενυδρείο μας και δίνοντάς μας τη χαρά να παρακολουθήσουμε τη πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία της αναπαραγωγής τους, βιώνοντας σαν εξωτερικοί παρατηρητές αυτό το θαύμα της φύσης στο μικρό μας τεχνητό βιότοπο._

Μερικά βιντεάκια σε σχέση με την αναπαραγωγή:

Η άψογη συνεργασία των γονιών.  Η μητέρα αφήνει τα αυγά στον σωλήνα, και ο πατέρας πίσω της τα γονιμοποιει.  Αυτή τη διαδικασία την κάνουν ξανά και ξανά, για περίπου μισή ώρα:
                                                                         
                                                                 Τα μωρά, μερικών εβδομάδων
http://www.youtube.com/watch?v=bRDeiPTD0S8 http://www.youtube.com/watch?v=gENLjrevtjw
Σιγά σιγά, μεγαλώνουν                                            Παίρνουν μορφή και σχήμα
http://www.youtube.com/watch?v=0qY6V3N1gRs http://www.youtube.com/watch?v=C91nBVcbkZ8

Μέσα στο ενυδρείο πια, μαζί με τα υπόλοιπα ψάρια
http://www.youtube.com/watch?v=i6Uvmlkzaf4

bokostas:
Η καλύτερη παρουσίαση που έχω διαβάσει για τα σκαλάρια, άψογη. :D

giannisaek:
Δεν έχω λόγια!!!   

ChristosK:
ωραιο αρθρο !!!

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση