Forum > Reef

Ξεκίνημα ενός reef.

(1/5) > >>

bokostas:
Αυτός ο σύντομος οδηγός δεν φιλοδοξεί να εξηγήσει όλες τις λεπτομέρειες της διατήρησης ενός reef, αλλά ν' αποτελέσει έναν συνοπτικό "μπούσουλα" για τον εντελώς αρχάριο.

ΜΕΡΟΣ Α: Επιλογή και προετοιμασία του θαλασσινού ενυδρείου υφάλου (reef)

ΜΕΓΕΘΟΣ
Eίναι προτιμότερο να επιλέξετε από την αρχή ένα μεγάλο ενυδρείο, το μεγαλύτερο που μπορεί να αντέξει ο χώρος και η τσέπη σας, γιατί τα ενδεχόμενα λάθη που (σχεδόν σίγουρα) θα γίνουν, δεν θα το επηρεάσουν τόσο δραματικά όσο ένα μικρό ενυδρείο στο οποίο μπορεί να αποδειχθούν μοιραία για όλα τα ζωντανά του υφάλου σας. Πρέπει επίσης να γνωρίζετε ότι η συντήρηση ενός μεγάλου ενυδρείου απαιτεί λιγότερο κόπο και χρόνο, όχι όμως και λιγότερα έξοδα, τα οποία αυξάνουν με το μέγεθος της γυάλας. Φυσικά είναι δυνατή η δημιουργία ενός μικρού ύφαλου, της τάξεως των 100 ή ακόμη και των 60 λίτρων (δεν θα ξεκινούσα με τίποτε μικρότερο), αλλά σκεφτείτε ότι με το πρώτο λάθος, οι συνθήκες θ' αλλάξουν τόσο απότομα που θα γίνουν οριακές και θα εμφανιστούν αρρώστιες που συχνά είναι θανάσιμες για τους κατοίκους του μικρού ενυδρείου.
Άλλο θετικό στοιχείο του μεγάλου ενυδρείου είναι ο χώρος και τα λίτρα που θα σας επιτρέψουν να φιλοξενήσετε μεγαλύτερο αριθμό ζωντανών (ψάρια, κοράλια και ασπόνδυλα), σε μεγάλη ποικιλία και σε συνδυασμούς που δεν θα επηρεάζουν (λόγω υψηλής ιχθυοφόρτισης) την σωστή διαβίωσή τους και την ομαλή και ασφαλή λειτουργία του ενυδρείου.
 
ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ
Το αγοράσατε λοιπόν και το φέρατε στο σπίτι σας. Το επόμενο βήμα είναι να βρείτε ένα κατάλληλο μέρος για να το τοποθετήσετε. Θυμηθείτε ότι υπάρχουν μερικοί κανόνες:
1. Ποτέ δεν μετακινούμε γεμάτο ενυδρείο, οπότε η οριστική του θέση θα πρέπει να επιλεγεί πριν το γεμίσουμε νερό και για μεταγενέστερη μετακίνηση θα πρέπει ν' αδειάσει.
2. Ποτέ μην τοποθετείτε το ενυδρείο σας κοντά σε παράθυρο ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος όπου το φως του ήλιου θα το φτάνει απευθείας, γιατί αυτό μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη της ανεπιθύμητης άλγης και φυσικά θα υπάρξει κίνδυνος υπερθέρμανσης του νερού του ενυδρείου, ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
3. Ποτέ δεν τοποθετούμε ενυδρεία πολύ κοντά ή επάνω σε θερμαντικά σώματα (καλοριφέρ, τζάκια κλπ) για να μπορούμε να ελέγχουμε την θερμοκρασία του νερού.
4. Ποτέ δεν τοποθετούμε ενυδρεία κοντά στην πόρτα ή σε σημεία με έντονη κίνηση, γιατί αυτό μπορεί να στρεσάρει τα ψάρια σας με αποτέλεσμα να αρρωστήσουν.
5. Το ενυδρείο πρέπει να τοποθετηθεί επάνω σε γερή και στέρεη βάση (καλύτερα να προτιμήσετε τις ειδικές βάσεις που κατασκευάζονται με προδιαγραφές βάρους) και η τάβλα επάνω στην οποία πατάει πρέπει να καλύπτει ολόκληρο τον πάτο του ενυδρείου, χωρίς να μένουν σημεία του πάτου αστήρικτα στον αέρα και τέλος
6. Φροντίστε ν' αφήσετε αρκετό κενό χώρο ανάμεσα στην πλάτη του ενυδρείου και τον από πίσω τοίχο, για να χωρούν σωλήνες κι εξοπλισμός και να μπορείτε να εργάζεστε.
Όσα είπαμε μέχρι τώρα ισχύουν με ελάχιστες διαφορές και για το στήσιμο ενός ενυδρείου γλυκού νερού, από εδώ και πέρα όμως αρχίζουν οι διαφοροποιήσεις.

ΓΕΜΙΣΜΑ – ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΝΕΡΟΥ
Κι επιτέλους ήρθε η ώρα να γεμίσουμε το ενυδρείο μας με νερό. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω ενός λάστιχου ποτίσματος, αγορασμένου από είδη κήπου ή μπορείτε να το κάνετε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, πχ με κουβάδες, λεκάνες κλπ. Απλά με το λάστιχο δεν θα υπάρξουν σταξίματα, γιατί η μια άκρη συνδέεται απευθείας με τη βρύση ή καλύτερα με μία αντλία μέσα στο δοχείο προετοιμασίας του νερού (θα πούμε γι' αυτό παρακάτω) και η άλλη είναι μέσα στο ενυδρείο, πιασμένη από κάπου για να μην έχουμε πλημμύρες.
Το θαλασσινό ενυδρείο απαιτεί (κατά την κρατούσα άποψη) χρήση συσκευής Αντίστροφης Όσμωσης (Α/Ο ή R/O-Reverse Osmosis) και μάλιστα με επιπρόσθετες ρητίνες απιονισμού (DI) για την παροχή πολύ καθαρού νερού, απαλλαγμένου από το 99% των βλαπτικών ουσιών που περιέχει το νερό της ύδρευσης.Μια καλή συσκευή Α/Ο όπως αυτή: http://waterwaves.gr/index.php?target=categories&category_id=190 κοστίζει γύρω στα 120 ευρώ, αλλά είναι χρησιμότατη. Εκτός από όλα τ' άλλα, η Α/Ο αφαιρεί και το χλώριο, οπότε δεν θα χρειαστούμε αντιχλώριο ή άλλη μέθοδο αποχλωριοποίησης. Αφού λοιπόν την συνδέσουμε σε μια βρύση, την ανοίγουμε και μαζεύουμε το καθαρό νερό σε ένα μεγάλο δοχείο ή βαρέλι, μέσα στο οποίο τοποθετούμε κι έναν κυκλοφορητή ή μια αντλία για να μην μένει στάσιμο. Αυτό είναι το δοχείο προετοιμασίας του νερού μας, στο οποίο προσθέτουμε κι έναν θερμαντήρα για να ζεσταίνει το νερό των αλλαγών στην κατάλληλη θερμοκρασία.
Εκεί μέσα θα ρίξουμε και το ειδικό ενυδρειακό αλάτι (περίπου 1 κιλό για κάθε 30 λίτρα νερού και θα το αφήσουμε για 24 ώρες να διαλυθεί με την βοήθεια της αντλίας. Την επόμενη ημέρα, μετρήστε την πυκνότητα (αλατότητα) με ένα πυκνόμετρο ή για μεγαλύτερη σιγουριά με ένα ρεφρακτόμετρο και τη θερμοκρασία με ένα θερμόμετρο. Η πυκνότητα λοιπόν πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 1.022-1.027 (με ιδανικό το 1025-1026)  και η θερμοκρασία πρέπει να είναι γύρω στους 25 με το πολύ 27 βαθμούς C. Αν η πυκνότητα είναι περισσότερο από 1.026 προσθέστε νερό από την Α/Ο, ενώ στην περίπτωση που είναι χαμηλή, προσθέστε αλάτι και αφήστε το έτσι για 2 ώρες. Για τις μετρήσεις αυτές, χρησιμοποιήστε ένα ρεφρακτόμετρο σαν αυτό: http://image.made-in-china.com/2f0j00gBctzjMfVGpu/Antifreeze-Battery-Refractometer-ATO-.jpg που κοστίζει στο ebay γύρω στα 25 ευρώ με τα ταχυδρομικά και είναι απολύτως αξιόπιστο, δοκιμασμένο και ακριβές.


ΒΥΘΟΣ
Μετά την επίτευξη των βασικών αυτών παραμέτρων του νερού σας, είναι καιρός να φτιάξετε τον βυθό. Θα χρειαστείτε άμμο, αραγωνίτη ή θρυμματισμένα κοράλλια. Πριν τοποθετήσετε τα υλικά αυτά, αφαιρέστε όλες τις αντλίες. Ο πιο σημαντικός ρόλος του βυθού σε ένα ενυδρείο είναι να παρέχει επιπλέον ζωτικό χώρο για τα αερόβια βακτήρια που ζουν στα ανώτερα στρώματα (του βυθού) και για τα αναερόβια που ζουν στα χαμηλότερα. Τα θρυμματισμένα κοράλλια είναι βασικό συστατικό του βυθού των θαλασσινών ενυδρείων γιατί έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε ασβέστιο που συμβάλει στην σταθεροποίηση του PH και στην ανάπτυξη της ζωής των οργανισμών.
Κάποια είδη ψαριών όπως τα gobies, χρειάζονται μια ζώνη άμμου γιατί κατά τη διάρκεια της νύχτας συνηθίζουν να κρύβονται μέσα σ' αυτήν. Το πάχος του βυθού  πρέπει να είναι γύρω στα 5-10 εκ. Μην ξεχάσετε πριν τα τοποθετήσετε στον βυθό σας, να τα ξεπλύνετε πάρα πολύ καλά με ζεστό νερό για να απομακρύνετε τη σκόνη. Αν βέβαια χρησιμοποιήσετε ζωντανό αραγωνίτη (δηλαδή γεμάτο με ζωντανούς οργανισμούς), τότε θα επιταχύνετε την προετοιμασία του ενυδρείου, κερδίζοντας χρόνο.

ΒΡΑΧΟΣ
Και τώρα είστε έτοιμοι να τοποθετήσετε τον βράχο. Αυτός μπορεί να είναι ζωντανός ή νεκρός, προτιμήστε να ξεκινήσετε κατευθείαν με ζωντανό, από έμπιστη πηγή. Ο ζωντανός βράχος είναι γεμάτος με μικρά ασπόνδυλα, μικροσκοπικούς ζωντανούς οργανισμούς όπως γαρίδες, καβούρια κ. α. Επίσης καλύπτεται από κοραλλίνη άλγη σε διάφορους μοναδικούς χρωματισμούς όπως κόκκινη, μοβ και ροζ. Για αρχή αγοράστε τόσα κιλά ζωντανού βράχου, όσο το 1/10 των καθαρών σας λίτρων νερού. Οι οργανισμοί που κατοικούν στους βράχους αυτούς θα μετακινηθούν στην άμμο και θα φτιάξουν αποικίες μαζί με τα ωφέλιμα βακτήρια και έτσι σε λίγο καιρό θα έχετε και τον δικό σας ζωντανό βυθό, ακόμη κι αν ξεκινήσατε με απλή άμμο ή νεκρό αραγωνίτη, αποφεύγοντας άλλα έξοδα για την αγορά ζωντανού αραγωνίτη ή άμμου. Για ακόμη μεγαλύτερη οικονομία, μπορείτε αρχικά ν' αγοράσετε μια ποσότητα ζωντανού βράχου (πχ το 1/3) και τον υπόλοιπο νεκρό, περιμένοντας να ζωντανέψει.
Τα ψάρια και τα ασπόνδυλα του ύφαλου, χρειάζονται μέρη για να κρύβονται. Μπορείτε εύκολα να δημιουργήσετε σπηλιές και άλλες κρυψώνες με κομμάτια βράχου. Μπορείτε να κολλήσετε τους βράχους μεταξύ τους, αρκεί να χρησιμοποιήσετε αδιάβροχη, μη τοξική σιλικόνη ή ειδική εποξική κόλλα. Θα ήταν πολύ χρήσιμο να τοποθετήσετε το σύμπλεγμα του βράχου επάνω σε μια διάτρητη βάση, ώστε το νερό να κυκλοφορεί και κάτω από τον βράχο, για να μην νεκρώσει η βάση του. Ο ζωντανός βράχος αποτελεί το καλύτερο και πιο φυσικό βιολογικό φίλτρο του θαλασσινού ενυδρείου κι όταν είναι σε καλή κατάσταση και επαρκή ποσότητα, μπορεί να αναλάβει μόνος του όλη την δουλειά της φίλτρανσης (ανάλογα και με την ιχθυοφόρτιση βέβαια) και να καταργήσει την ανάγκη ύπαρξης άλλου βιολογικού φίλτρου.Ζωντανό βράχο μπορείτε να βρείτε σε ενυδρειακά καταστήματα με 10-25 ευρώ το κιλό (ανάλογα με την ποιότητα) και από χομπίστες με 5-10 ευρώ το κιλό.


ΜΕΡΟΣ Β: Εξοπλισμός 

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΑ
O απολύτως απαραίτητος εξοπλισμός για ένα reef ενυδρείο είναι το σκίμερ, ο φωτισμός, το χημικό φίλτρο με άνθρακα και αντιφώσφορο, οι κυκλοφορητές, ο θερμαντήρας, το θερμόμετρο, η Α/Ο και οι μετρητές αλατότητας (πχ το ρεφρακτόμετρο), το αλάτι, τα τεστ και τα διάφορα συμπληρώματα και οι ανεμιστήρες. Επίσης θα χρειαστούμε έναν μαγνήτη για τον καθαρισμό των τζαμιών, μια τσιμπίδα, γάντια, εποξική κόλλα και φυσικά τροφές (για ψάρια και κοράλια) και βιταμίνες. Προαιρετικός εξοπλισμός μπορούν να χαρακτηρισθούν η αυτόματη αναπλήρωση, το ψυκτικό, το calcium reactor, το denitrator, η λάμπα uv, το όζον κλπ. Πολύ χρήσιμα τέλος μπορεί ν' αποδειχθούν το sump με την υπερχείλιση, η καραντίνα/γεννήστρα, το refugium, το δοχείο προετοιμασίας νερού και άλλα.
Αλλά ας τα πάρουμε ένα-ένα.

ΣΚΙΜΕΡ
To skimmer (ή protein skimmer) είναι σημαντικότατο στο θαλασσινό ενυδρείο. REEF χωρίς ένα σωστό σκίμμερ, ανάλογης δυναμικότητας με τα λίτρα του, δεν νοείται. Η λειτουργία του είναι πολύ απλή, ουσιαστικά σε μια στήλη νερού προσθέτει αέρα σε μορφή πολύ μικρών φυσαλίδων και δημιουργεί πυκνό αφρό που ανεβαίνει στον κώνο του σκίμερ, παρασύροντας μαζί του έξω από το ενυδρείο τα οργανικά στοιχειά του νερού μας, που δεν προλαβαίνουν να διασπαστούν και να μολύνουν το νερό. Καλό είναι να έχουμε ένα σκίμερ μεγαλύτερης απόδοσης από αυτή που συστήνουν οι εταιρίες για τα λίτρα μας, γιατί έτσι θα έχουμε ταχύτερη αποβολή βλαβερών ουσιών. Τα σκίμερ βγαίνουν σε διάφορους τύπους, ανάλογα με την τοποθέτησή τους: μέσα στο ενυδρείο, κρεμαστά απ' έξω, εξωτερικά ή αυτά που τοποθετούνται στο sump. Τα περισσότερα χρησιμοποιούν μια αντλία για την παραγωγή φυσαλίδων, αλλά υπάρχουν και κάποια με μια απλή αερόπετρα που συνδέονται με εξωτερική αεραντλία. Είναι κατά τη γνώμη μου το μοναδικό ίσως κομμάτι του εξοπλισμού στο οποίο δεν πρέπει να τσιγκουνευτούμε και αξίζει να πάρουμε ένα επώνυμο και αξιόπιστο σκίμερ.
Οι πιο γνωστές εταιρίες κατασκευής σκίμερ, που έχουν αναπτύξει αξιόλογη τεχνογνωσία είναι οι: ATB, DELTEC, AQUA MEDIC, TUNZE, RED SEA, TMC, H&S AQUARISTIK, REEF OCTOPUS, SCHURAN, GROTECH, AQUA-C και άλλες, αλλά να υπολογίζετε ένα κόστος τουλάχιστον 1 ευρώ ανά λίτρο νερού για ένα αξιόπιστο και αποδοτικό σκίμερ.

ΦΩΤΙΣΜΟΣ
Ο φωτισμός είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες στην ανάπτυξη των κοραλλιών και στην υγεία του ενυδρείου. Τα κοράλλια από μόνα τους δεν χρειάζονται ιδιαίτερο φωτισμό, ωστόσο η μονοκύτταρη άλγη που ζει μέσα στα κοράλλια και τα τρέφει, γνωστή με την ονομασία "zooanthellia" είναι εκείνη που χρειάζεται ειδικό φωτισμό. Η σωστή θερμοκρασία του φωτισμού είναι από 6.500 Kelvin έως τα 20.000 Kelvin. Το σωστό χρώμα έχει να κάνει με την προσομοίωση του περιβάλλοντος αλλά και με την προσωπική επιλογή στο τι μας "κάθεται" καλά στο μάτι. Οι λάμπες των 6.500 Kelvin είναι κιτρινωπές σαν απόχρωση, οι των 10.000 Kelvin είναι λευκές με μια ελαφρά απόχρωση κίτρινου, οι των 14.000 Kelvin είναι λευκές με λίγο μπλε και οι των 20.000 Kelvin είναι μπλε. Δεν θα επεκταθούμε εδώ σε ένταση, lux και lumen.
Τα κοράλλια δεν ζουν στην επιφάνεια του νερού, αλλά χαμηλά, εκεί όπου ο φωτισμός είναι λίγο περισσότερο γαλάζιος. Γι' αυτό, τουλάχιστον το 1/3 του φωτισμού πρέπει να είναι ακτινικός γαλάζιος και τα υπόλοιπα 2/3 λευκά. Είναι καλό να χρησιμοποιούμε λάμπες φθορισμού Τ5 ή Τ8, ή LED που δεν θερμαίνουν υπερβολικά το νερό. Aν όμως θέλουμε να διατηρήσουμε απαιτητικά σε φως σκληρά κοράλια, ή το ενυδρείο μας είναι πολύ ψηλό, τότε θα στραφούμε σε λάμπες υψηλής απόδοσης Metal Halide. Για τα περισσότερα κοράλια αρκεί να έχουμε φωτισμό 1 watt/λίτρο, ενώ για τα πιο απαιτητικά θα χρειαστούμε περισσότερο φως και σε σπάνιες περιπτώσεις 2 watt/λίτρο.  Aν όμως διαπιστώσουμε ότι ο φωτισμός μας δεν είναι επαρκής και δεν θέλουμε να τον αυξήσουμε, μπορούμε απλά να επεκτείνουμε την φωτοπερίοδο στις 12-13 ώρες.


ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ
Η ζωή στις θάλασσες και τους κοραλλιογενείς υφάλους διατηρείται σε μεγάλο βαθμό χάρη στη συνεχή κίνηση του νερού, που μεταφέρει οξυγόνο και τροφή για τα κοράλλια. Στο ενυδρείο μας η κίνηση του νερού βοηθά στη διατήρηση του βράχου και του βυθού καθαρού, στην οξυγόνωση του νερού και την διατήρηση του Ph σε σωστά επίπεδα. Ο σχεδιασμός λοιπόν της κυκλοφορίας στο ενυδρείο μας είναι ζωτικής σημασίας και θα πρέπει να γίνει προσεκτικά, με έμφαση στο να μην υπάρχουν «νεκρές» περιοχές. Η λάθος τοποθέτηση των βράχων, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το θέμα της κυκλοφορίας. Η δυσκολία αυξάνεται καθώς όλα τα κοράλλια που έχουμε στο ενυδρείο μας, δεν πρέπει να έχουν την ίδια ροή νερού, πχ τα SPS (σκληρά) κοράλλια χρειάζονται δυνατή και άμεση ροή, ενώ ορισμένα μαλακά κοράλλια θέλουν μικρή κυκλοφορία.
Πρακτικά μια κυκλοφορία 20 με 30 φορές τα λίτρα μας, θα μας καλύψει. Αυτή μπορεί να επιτευχθεί σε ένα ενυδρείο πχ 100 λίτρων μ' έναν κυκλοφορητή που γυρνάει 2.500 λίτρα/ώρα, αλλά είναι πολύ καλύτερο να χρησιμοποιήσουμε 2 ή 3 μικρότερους με την ίδια συνολική ροή, που θα "σπρώχνουν" το νερό προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Έτσι θα καλύψουμε περισσότερες περιοχές, θα δημιουργήσουμε μια χαοτική ροή που δεν θ' αφήνει "νεκρά" σημεία και θα προσομοιώσουμε τα θαλάσσια ρεύματα. Καλό είναι να χρησιμοποιήσουμε κυκλοφορητές που "πιάνουν" στο τζάμι με μαγνήτη, γιατί οι βεντούζες που έχουν οι φθηνότεροι, καταστρέφονται γρήγορα από το αλάτι. Πάντοτε προσέχουμε η ροή να μην σηκώνει την άμμο και προσπαθούμε να πετύχουμε συνεχή, κυκλική κυκλοφορία του νερού γύρω από κάθε σύμπλεγμα βράχων. Εξαιρετική δουλειά κάνουν οι κυκλοφορητές τύπου Koralia της Hydor http://www.petcumulus.gr/index.asp?page=product&pid=703 ,οι Tunze και οι Vortech. Πολύ οικονομικότερες λύσεις θα βρείτε από τις Κινέζικες Resun και Sunsun, όπως αυτούς: http://www.petcumulus.gr/index.asp?page=product&pid=2179

ΧΗΜΙΚΗ ΦΙΛΤΡΑΝΣΗ
Αν ο ζωντανός βράχος μας είναι αρκετός, σε καλή κατάσταση και υπάρχει και καλή κυκλοφορία γύρω του, τότε συνήθως καλύπτει μόνος του (και σε συνδυασμό με τον ζωντανό βυθό) όλη την ανάγκη βιολογικής φίλτρανσης του reef ενυδρείου, ειδικά όταν το στοκάρισμα με κοράλια, ψάρια και ασπόνδυλα είναι σε λογικά πλαίσια. Σε διαφορετική περίπτωση μπορούμε να τον βοηθήσουμε με την χρησιμοποίηση ενός κλασσικού φίλτρου με βιολογικό υλικό, το οποίο όμως προκαλεί αύξηση νιτρικών. Μέσα στο ίδιο (ή και σε ξεχωριστό φίλτρο) και μέσα σε διχτάκι ή κάλτσα, πρέπει να βάλουμε και την ανάλογη ποσότητα ενεργού άνθρακα και αντιφώσφορου, υλικά τα οποία θα αναλάβουν την χημική φίλτρανση του ενυδρείου, με σκοπό να διατηρήσουμε μηδενικές (ή πολύ κοντά στο 0) τιμές φωσφορικών και πολύ καθαρό νερό. Η παρουσία φωσφορικών είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία ανεπιθύμητων αλγών και προέρχεται συνήθως από το υπερβολικό τάισμα των οργανισμών, με αποτέλεσμα όταν υπάρχουν υψηλές συγκεντρώσεις την αργή ανάπτυξη των κοραλλιών και τη παρουσία άλγης επάνω στα κοράλλια και κατά συνέπεια τον θάνατό τους.

ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΝΑΠΛΗΡΩΣΗ ΝΕΡΟΥ
Το νερό του ενυδρείου μας εξατμίζεται, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες όταν χρησιμοποιούμε ανεμιστήρες για να ρίξουμε την θερμοκρασία του. Στο θαλασσινό ενυδρείο όμως έχουμε την ιδιαιτερότητα ότι το νερό που χάνεται με την εξάτμιση, αφήνει πίσω του το αλάτι που περιείχε, οπότε έχουμε επικίνδυνη αύξηση της αλατότητας. Επίσης κατεβαίνει η στάθμη του νερού στο sump -αν έχουμε- με κίνδυνο να σταματήσει η ροή προς το ενυδρείο, να ξενερίσουν skimmer, chiller, φίλτρα, αντλίες κλπ. Μια εύκολη λύση είναι η καθημερινή αναπλήρωση με το χέρι, πάντα με νερό από την Α/Ο. Χρειάζεται όμως κόπο και να είμαστε εκεί, πράγμα δύσκολο το καλοκαίρι. Οπότε η χρησιμοποίηση ενός συστήματος αυτομάτης αναπλήρωσης θα μας διευκολύνει. Μπορούμε έτσι να συνδέσουμε απ΄ευθείας την έξοδο της Α/Ο στο ενυδρείο, ή να συγκεντρώνουμε το νερό σ' ένα δοχείο κι από εκεί ν' αναθέσουμε στην αυτόματη αναπλήρωση να το στέλνει στο ενυδρείο, συμπληρώνοντας το εξατμιζόμενο. Οι περισσότερες αυτόματες αναπληρώσεις, χρησιμοποιούν μικρά φλοτέρ ή ηλεκτρόδια, τα οποία τοποθετούνται στο επιθυμητό μέγιστο ύψος και σταματούν την αντλία.
Μπορούμε να φτιάξουμε DIY το όλο σύστημα, ή να αγοράσουμε επώνυμες λύσεις (πχ Tunze) με κόστος άνω των 100 ευρώ, ή να στραφούμε σε φθηνότερες επιλογές, όπως αυτή: http://www.fish-street.com/auto_water_filler?category_id=82 με 15 ευρώ, ή την ηλεκτρονική της έκδοση που βγαίνει στην διπλάσια περίπου τιμή.

ΛΑΜΠΑ UV 
Xρησιμοποιείται για την αποστείρωση του νερού, αλλά κυρίως καταστρέφει την αιωρούμενη άλγη και κάποιους μικροοργανισμούς όπως πρωτόζωα και βακτηρίδια. Πετυχαίνουμε πιο διαυγές νερό και (το σημαντικότερο) μειώνουμε τις πιθανότητες παρασιτώσεων στα ζωντανά του ενυδρείου, ακόμη και του βιολογικά ισορροπημένου. Την αφήνουμε συνέχεια ανοιχτή, επειδή το ανοιγοκλείσιμο καταστρέφει τον κρύσταλλο απο χαλαζία που περικλείει την λάμπα και την αλλάζουμε κάθε χρόνο. Συνδέεται στην έξοδο ενός δευτερεύοντος εξωτερικού φίλτρου (ή του χημικού), δεν εχει δικό της κυκλοφορητή και το νερό περνάει από μέσα της κι αποστειρώνεται. Δεν εξασφαλίζει πλήρη αποστείρωση, αφού πάντα θα υπάρχουν εστίες μικροβίων στον βυθό, στον βράχο, ή οπουδήποτε αλλού, οπότε η UV δεν είναι πανάκεια.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

Belafode:
Μπράβο Κώστα πολύ χρήσιμο για όλους και ιδικά για εμάς που έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας την δημιουργία ενός αλμυρού ενυδρείου… Περιμένουμε την συνέχεια…   :)

Franx:
Ωραίος Κώστα περιμένουμε και την συνέχεια  ;D

giannisaek:
Μπράβο Κώστα δάσκαλε...  ;)

bokostas:
Δεν αφήνετε την πλάκα λέω εγώ, μαθητούδι είμαι ακόμα και θα χαρώ να επέμβουν οι εμπειρότεροι θαλασσινοί
για να μου διορθώσουν τυχόν λάθη και να συμπληρώσουν τις ελλείψεις, για να γίνει το αρθράκι πιο ολοκληρωμένο.

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα

Μετάβαση στην πλήρη έκδοση